12 januari 2022 – Column Peter Ursem: Antiprocedure
Zaken die dringend geregeld moeten worden omdat de nood hoog is blijken vaak hopeloos langer te wachten op uitvoering dan gewenst is. Soms, of zeg maar gerust vaak, ligt dat aan de bureaucratie die we hebben om de zaken echt goed geregeld te krijgen. We willen toch niet dat het een rommeltje wordt? Nou dan en wees dus maar blij dat wij hier in dit land uitstekend weten hoe we procedures moeten optuigen.
Voorbeelden? Denk eens aan de start van de boostercampagne. Er werd zo weinig afgeweken van een of andere strakke procedure, dat Hoornse huisartsen die bereid waren de ouderen in hun praktijken, die moeilijk mobiel te krijgen zijn, pas na veel gedoe zelf mochten vaccineren. Denk aan het rechtzetten van bestuurlijke dwalingen bij de toeslagenaffaire. Of denk aan alle procedures die doorlopen moeten zijn voordat huizen waarop het land smachtend staat te wachten daadwerkelijk gebouwd worden.
In Westfriesland bestaat ook een grote behoefte aan passende woonruimte. Terwijl de noodzaak om te bouwen en daar een tandje bij te zetten heel duidelijk is en zelfs behoort tot vaste uitspraken van onze gemeentebestuurders zijn er in het afgelopen jaar 43% minder huizen gecreëerd dan in 2020. Bouwers van die woonruimtes willen best aan het werk en zijn vast bereid om het aantal te bouwen woningen elk jaar wat op te schroeven, maar ze krijgen daar nog niet de toestemming voor. De gemeenten zijn de hanteerders van de procedures die eerst moeten worden doorlopen alvorens groen licht te kunnen geven.
Vermakelijk, want je zag het toch gebeuren?
Ik heb vroeger gedacht dat al die grappen over ambtenaren gebaseerd waren op een stuk werkelijkheid. Vermakelijk, want je zag het toch gebeuren? In het cabaretgroepje ‘Proberen’ waar ik eind zestiger jaren in Den Helder deel van uitmaakte, schreef ik een sketchje over de aanvraag van een paspoort. Het heeft ons op diverse plekken enthousiast applaus opgeleverd. Veel later kreeg ik te maken met levensechte ambtenaren en ik mocht constateren dat er toch stevig werd door gebuffeld in plaats van andere kantoren langs te kuieren met een werkmap in de handen.
Ik wandel af en toe door de Grote Waal in Hoorn, waar langs de Siriusstraat een aantal splinternieuwe flinke wooncomplexen staan. Slechts één gedeelte is al enige tijd bewoond, terwijl drie andere units nog helemaal leeg staan en de bouwplek voor een vijfde unit nog altijd een kale plek is. De leegstaande units wachten al vanaf het begin van vorig jaar op het gereed maken van de warmte en koude opslag.
Men denkt dat het ook komt door bezwaarprocedures
In alle Westfriese gemeenten bleef de groei van het aantal nieuwe woningen ver achter bij het jaar daarvoor. Men denkt dat het ook komt door bezwaarprocedures. Mensen die tegen andere woningen in hun buurt zijn, mensen die tegen woningen voor bepaald soort mensen in hun buurt zijn, mensen die tegen hogere woningen in hun buurt zijn en mensen die tegen woningen in hun zichtveld zijn. Maar daarnaast, mogen we begrijpen, zijn er de nieuwe afspraken rond stikstofhoeveelheden die dankzij woningbouw tijdelijk de grens van het wettelijk toelaatbare overschrijden.
Hoe leg je dat netjes uit aan iedereen die hopeloos staat te wachten op woonruimte of betaalbare woonruimte? Moet je dan beginnen uit te leggen dat we gelukkig leven in een geordende samenleving met duidelijk omschreven regels en procedures? Zijn die procedures bedacht om de burgers of juist de overheid zelf te vrijwaren voor alle klachten die kunnen ontstaan bij de uitvoering van die noodzakelijke activiteiten? Zou het dan niet eens tijd worden om de grappen over ambtenaren te veranderen in grappen over door bestuurders en ambtenaren bedachte regeltjes en procedures?
Lopen twee ambtenaren door het stadhuis. Vraagt de een: ‘Weet jij een goede manier om de bouw van een wooncomplex te bespoedigen?’ Zegt de ander: ‘Nee, geen flauw idee.’ Zegt de ander: ‘Goed zo!’
